راه اول : پيغمبر ديگرى كه پيامبرى و رسالتش به اثبات رسيده است او را تأييد و تصديق كرده و يا قبل از آمدنش علائم و آثارش را بيان نمايد . يكى از وظايف پيامبران پيشين اين بوده كه پيروان خود را براى پذيرش پيامبران بعد آماده سازند ، همانطور كه از جانب حضرت عيسى عليه السلام اين تأييد نسبت به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و سلم انجام گرفته است « 1 » ؛ چنان‌كه پيامبران بعد نيز دعوت پيامبران پيشين را تصديق و تأييد مىنمودند . راه دوم : براى راستى گفتارش معجزه‌اى بياورد . « معجزه » عمل خارق العاده‌اى است كه پيامبر بدون استفاده از ابزارهاى مادى ، قدرت انجام آن را دارد ولى در آن شرايط ، ديگران از انجام آن عاجز هستند ؛ همانند اژدها شدن عصاى حضرت موسى عليه السلام و نورانى شدن دست ايشان ، زنده نمودن مردگان و شفاى كور مادرزاد توسط حضرت عيسى عليه السلام ، سرد و خاموش شدن آتش بر حضرت ابراهيم عليه السلام ، خلقت شتر حضرت صالح عليه السلام از ميان كوه ، حكومت حضرت سليمان عليه السلام بر بادها و شياطين ، و آوردن قرآن توسط پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و سلم . هر پيامبرى با معجزه‌اى از نوع پيشرفته‌ترين علوم زمان خويش مجهز بوده است تا ارتباط او با عالم غيب بهتر روشن گردد و دانشمندان آن عصر و زمان در برابر وى تسليم گردند و به حقانيت دعوت او اعتراف نمايند . اين مطلب در حديثى از امام رضا عليه السلام به خوبى بيان گرديده است ؛ وقتى از حضرت سؤال مىشود كه چرا هر پيامبرى نوعى از معجزه داشته است ، حضرت مىفرمايند : در عصر موسى عليه السلام ساحران و جادوگران فراوان بودند ، حضرت موسى عليه السلام عملى انجام داد كه همهء ساحران در برابر آن

--> ( 1 ) - سورهء صفّ ( 61 ) : آيهء 6